وقتی روبروی آینه ایستاد انتظار داشت در صورتش چیزی تغییر کرده باشد. حتما تغییر کرده است. از چشمهای مشکی اش باید بتوان به قلبی زخمی رسید. چروک کوچکی کنار چشمهایش و یا همان چال گونه که عمیق تر شده باید بتوانند بندنافی را که از او کنده شده و دور شده را نشان دهد و یا پوستش که به رنگ غم انگیزی نزدیک تر شده است باید بازگو کند زنی را که مجبور شد فریاد بزند...دیشب وقتی زیر عکس مارکس و فقرای آفریقایی می گریست، شب های زیادی از این دست را به یاد آورد.

مردهایی که همه ضرب المثل مشترکی را تکرار می کردند . وهمیشه حربه آخر و کاریشان آلتشان بود که فرو می کردند در همه ارزش هایی که به دروغ از آن سخن می راندند. و رگهای گردن هاشان که چون مارهایی زخمی به خود می پیچید و نگاه های بی تفاوت و سکوت سنگین و خفه کننده!

مدتها بود شاید بیش از چهار سال که هرگز با مردی اینگونه به مجادله ننشسته بود. مجادله ای برای اثبات ارزش های انسانی خارج از تن! مرد معتقد بود همه چیز در قالب تن معنا می شود آنچنانکه فیلسوفان و جامعه شناسانی می گفتند که در هم جنس بازی و کثافت غرق بودند...

می دانست برخی از مفاهیم برای اینکه ریشه های وجودت را تسخیر کنند و تو را به افق جدید رهنمون سازند به تحمل زجری عظیم نیاز دارند. وقتی بیرون را تماشا کرد مداح به اسارت بردن زنان رسیده بود... کسی ضجه می زد و زن جزئی از مایملک مرد بود که برای حقیر شمردن او به اسارت می رفت. بغضش ترکید . چگونه از این آدمها انتظاری بیش از این داشت؟

صدای مردانه اش را به یاد آورد و زنی را که عشق نبود وعشقی را که زن نمی توانست باشد! سه تار که می زد آنچه در هوا به پرواز در می آمد آبی بود و غرابت نزدیکی با عشق داشت. ولی می خورد به دیوار و در چشمهای نیچه وعینک سارتر تحلیل می رفت!

مدتها بود پی معنا می گشت. مفهومی به نسبه مطلق که بتواند از این باور خبط برهاندش که به تکیه ای برای بودنش نیازمند است. صبح که آمد گنجشک ها می خواندند و او می توانست آماده شود ودر را پشت سرش ببندد و تمام آدمهایی را که عاشق نمی توانستند باشند و با پیشینه ای از ادعای عاشقی می ریدند به  سر تا پای آن، ترک کند!

وقتی به آینه خیره شد چیزی در چشمهایش تغییر کرده بود. شاید شادی کوچکی که گوشه ای مامن داشت مثل پرنده ای  تنها مرده بود. لعنت فرستاد به قلبش که بیخود جسور میشدو دل می سپارد به دستانی که تنها خود از ارضا خود بر می آمدند!

آفتاب داشت بالا می آمد که به خیابان آشنا با صدای دل انگیز آب رسید. تنهایی اش را توی کیفش، لای گل موو رژلبش پنهان کرد.

روزی از کسی پرسیده بود چگونه می توان سرافراز تنها بود؟ و یا شاید مفهومی مثل آن... کسی جواب قانع کننده ای نداشت. به پاهایش که نگاه کرد قوت داشت و هنوز قلبش  مبارزه می خواست... مرد جمله خوبی گفته بود: (( خوب است که چیزی برای مبارزه داری!))

انگار مفهوم گمشده را یافته بود...